Dit is onze pup Jimmy, door een buurvrouw ook wel liefkozend 'Jimboy' genoemd. Op het moment dat ik deze blog aanmaak is hij ongeveer 10 weken oud en woont hij 2 weken bij ons.

 

De drie meestgestelde vragen die we krijgen als we met hem gaan wandelen zijn:

 

1) Mag ik hem aaien? Dat mag zeker, want dat is goed voor zijn socialisatie.

2) Wat voor merk is het? Jimmy is een Japanse rashond, een Shiba Inu.

3) Wordt hij erg groot? Dat valt reuze mee. We verwachten dat hij een schofthoogte krijgt van 40 cm. Zijn grote zus de Akita wordt een stuk groter.

 

 

Op 19 maart 2009 is Jimmy onder de naam Akira Benijiro del Cazadora Blanca geboren bij Ilone, Ben en Wesley Kooijmans van Shiba-Kennel Del Cazadora Blanca. Dat klinkt heel exotisch, maar ze wonen gewoon in Zuid-Holland. Ze hebben een fantastische website en weblog die het bezoeken waard zijn. De liefde straalt van deze webpagina's af.

 

 

Jimmy's ouders zijn Morningstar Jiro Tamariki (papa Jiro) en Benimitsu Niji del Cazadora Blanca (mama Mitzi). Hij is geboren in een nest van twee: zijn zusje heet Aiko Benimitsu del Cazadora Blanca (door haar baasjes Aika gedoopt). Jimmy loopt hier voor in het blauw en zijn zusje erachter in het groen:

 

 

Op 16 mei 2009 halen we Jimmy op. Hij is dan 8 weken en 2 dagen oud en heeft bij Ilone, Ben en Wesley een prima basis meegekregen. Aan ons is de taak om dat voort te zetten. Daarover zal ik (Claudia) rapporteren op deze blog.

Ilone, allereerst heel erg bedankt voor een leuke dag gister! Wij hebben tijdens de wandeling rechtsomkeert gemaakt omdat Ivan het ineens zat was. Hij was heel moe; hij wilde maar niet slapen vanwege de vele indrukken.

 

Jimmy heeft heerlijk rondgerend en gespeeld in jullie omheinde weiland. Wat zijn wij daar jaloers op, zeg! Ik moet nodig zoiets in Amsterdam zoeken, want Jimmy vindt het erg leuk en hij kan heel goed met andere honden opschieten. Alleen dat weglopen, hè? En ik vond het ook heel leuk om te zien hoe Aika is geworden. Helaas wilde Aika niet zoveel van Jimmy weten!

 

Het dagelijks leven is hier inmiddels zo anders dan een half jaar geleden. We zijn van hectiek en drukte naar relatieve rust gegaan. Ivan en Jimmy groeien gemoedelijk met elkaar op en zijn echt dol op elkaar.

 

 

 

 

 

Jimmy wordt één jaar vandaag!

 

 

 

 

 

Omdat Patries vroeg of we onze draai al gevonden hebben maak ik maar weer eens een logje aan. Dat had ik eigenlijk al eerder willen doen, want we hebben pas een enerverende ochtend gehad. Jimmy is namelijk voor het eerst weggelopen. Ik vond dat Juul hem wel erg lang aan het uitlaten was en toen kreeg ik het telefoontje waar ik inmiddels voor vreesde: Jimmy weg. Ik ben in de lift gesprongen om mee te helpen zoeken en vond Jimmy meteen in de parkeergarage. Gelukkig maar! Hij is daarna de hele dag rustig geweest.

 

Het gaat hier verder heel goed. Jimmy is overdag lekker rustig, maar 's avonds heeft hij nog wel zijn blafkwartiertje. We straffen hem daarvoor en we hopen dat het beter wordt als we consequent volhouden en hem daarnaast voldoende aandacht geven. Met bezoek gaat hij steeds beter om. Hij is even heel enthousiast en gaat dan ergens in de buurt liggen. Best een rustig hondje dus, maar hij is zijn typische streken niet kwijt! Achja, we hebben nooit getekend voor een saai hondje.

 

 

Helaas heb ik geen foto's van Jimmy in de sneeuw, want ik kom deze dagen niet veel buiten. Met de kinderwagen is er geen doorkomen aan. Dan maar wat binnenfoto's!

 

Mijn moeder komt regelmatig op kraambezoek. Jimmy is dol op d'r:

 

 

 

 

:

 

 

 

 

 

 

Hij ligt nog steeds zo grappig met zijn pootjes naar achter:

 

 

 

Vandaag krijg ik een nieuwe videocamera binnen. Dan hoop ik weer eens wat filmpjes te kunnen plaatsen!

 

Verder weinig te melden hier. Elke nacht is een gebroken nacht, maar we hebben het heel gezellig met z'n vijven (al laat de kat zich de laatste tijd niet veel zien). Het gaat steeds beter met Jimmy. Misschien kan ik beter zeggen: wij weten steeds beter hoe we met Jimmy om moeten gaan, en dat heeft een positieve invloed op hem.

 

Nog bedankt voor je kerstkaartje, Ilone. We komen graag op de reünie!

 

Fijne feestdagen gewenst iedereen! Ik hoop in het nieuwe jaar jullie blogs beter bij te kunnen houden.

We hebben een heel aardige week achter de rug! We merken dat het goed helpt om Jimmy flink uit te laten. Ook nemen we hem zoveel mogelijk mee op pad, bijvoorbeeld als we bij opa en oma op visite gaan of als we gaan winkelen. Dan hebben we de rest van de dag een heel braaf hondje. Het verplaatsen van de bench naar de gang lijkt het blaffen 's nachts te verhelpen. Jimmy kan nu alles in de gaten houden tijdens de nachtelijke verschoning.

 

Genoeg geouwehoer, hier zijn wat plaatjes:

 

 

 

 

 

We hebben het momenteel behoorlijk zwaar met Jimmy. Hij zit al langere tijd in een blaffase. Dat wil zeggen: hij blaft om aandacht te trekken. Dat deed hij al voor de komst van Ivan, maar nu is het even heel zwaar voor ons. Wat ook niet helpt is dat we regelmatig kraambezoek krijgen en Jimmy daar iets te enthousiast mee omgaat.

 

We hadden besloten om de negeerstrategie toe te passen, maar na 2 weken moeten we concluderen dat we er zelf erg gestrest van raken en dat we bovendien te veel overlast voor de buren veroorzaken. Het plan is nu om nog wat intensiever aandacht aan Jimmy te besteden - iets vaker uitlaten en één behoorlijk lange wandeling incalculeren - en om terug te gaan naar bestraffen als hij blaft. We waren daarmee gestopt omdat hij tegenwoordig zo snel is en het ons enige tijd kost om hem te pakken te krijgen en te bestraffen. We waren bang dat hij het als een spelletje begon te zien.

 

Hopelijk belooft het vandaag een rustig avondje te worden. Zo mogen we het graag zien, beide rakkers in dromenland:

 

 

 

 

 

We zijn gister teruggekomen van 2 weken Ardennen. Het bleek een ideale vakantie voor Jimmy te zijn, al was hij helaas nog te jong om lange wandelingen mee te maken. Hij vond het huisje waar we in zaten geweldig en ging graag mee als we op een terrasje gingen zitten.

 

 

Ik sta er nog steeds van versteld hoeveel bekijks hij krijgt als we ons buitenshuis met hem begeven. Sommigen bewonderen hem van meters afstand, anderen komen naar ons toe om vragen te stellen en ons op het hart te drukken dat het zo'n ontzettend leuk hondje is. 'Net een vosje!' Ja, die kenden we nog niet. We mochten hem van de Belgen in ieder geval niet los laten lopen in het bos!

 

 

 

Het gaat inmiddels erg goed met autorijden. Jimmy vindt het niet echt geweldig, maar hij wordt ook niet meer wagenziek. Hij gaat lekker achterin liggen slapen waar hij alle ruimte heeft. Dat werkt prima. De uren onderweg naar Belgie heeft hij prima doorstaan.

 

 

Afgelopen woensdag is Jimmy voor het eerst ziek geworden. We waren in Aken toen we merkten dat hij erg last had van diarree en maar over bleef geven. In het huisje aangekomen viel ons ook op dat hij veel minder levendig was dan normaal. Ik heb meteen mijn eigen dierenarts in Amsterdam gebeld om advies in te winnen. Volgens haar konden we het beste meteen een dierenarts in Belgie opzoeken. We hadden geluk, want de eerste de beste dierenarts in Malmedy was tot 19:00 uur 's avonds open! (Het liep inmiddels al tegen zevenen.) Helaas sprak ze geen woord Nederlands, Engels of Duits. We hebben in ons beste Frans uit moeten leggen wat er mis was met Jimmy.

 

 

Zijn temperatuur bleek prima, dus hij heeft alleen medicijnen meegekregen tegen diarree en overgeven. Volgens de dierenarts heeft hij hoogstwaarschijnlijk buiten iets verkeerds gegeten of gedronken, bijvoorbeeld regenwater. Van de arts kreeg hij ook een spuitje, waarop hij ongelooflijk begon te gillen. Ze had nog nooit zoiets gehoord! (En wij ook niet, allemachtig...) Aandacht geven werkte averechts, dus we hebben hem maar even met rust gelaten. Volgens de dierenarts was het een goed teken dat hij nog de energie had om zo hard te gillen. Hij heeft sinds zijn spuitje ook niet meer overgegeven en zijn diarree is inmiddels bijna voorbij. Eigenlijk was hij er een dag later (donderdag) alweer een stuk beter aan toe.

 

En nu zijn we dan weer thuis. Kan het kloppen dat honden hechten aan hun omgeving? Ik dacht dat alleen katten honkvast waren. Jimmy lijkt in ieder geval erg blij te zijn dat we weer thuis zijn.

 

We hebben van Ilone als tip gekregen om Jimmy zoveel mogelijk te betrekken bij het voorbereiden op de komst van de baby. Nu het vakantie is zijn we weer bezig in de babykamer. Jimmy komt dan gezellig bij ons liggen. Zo nu en dan pakt hij een boor, een schroefje, een plug, knauwt hij op wat plastic of eet hij het kleedje op. Een heel betrokken hondje dus.

 

 

 

 

 

Na een lange zomer hard gewerkt te hebben, hebben we dan eindelijk vakantie. Vandaag (zaterdag 29 augustus) is ook de nieuwe cursus voor Jimmy begonnen. Ik ga die cursus niet zelf met hem doen omdat ik daarvoor niet fit genoeg meer ben. Mijn lief heeft het stokje overgenomen.

 

De cursus zelf ging vrij slecht. Jimmy moest duidelijk weer wennen aan zoveel vreemde indrukken (mensen, honden, geuren). De oefeningen die hij thuis altijd prima doet wilden maar niet lukken. Dat gaat nog een hele kluif worden, vooral omdat we de aankomende twee lessen missen. We gaan twee weken naar de Ardennen en nemen Jimmy mee.

 

Maar goed, de cursus heeft wel weer een paar plaatjes voor jullie opgeleverd. Wat is hij toch groot worden:

 

 

 

 

 

Verder gaat het heel erg goed. Jimmy begint steeds braver te worden, al is hij ook regelmatig Oost-Indisch doof (een typische Shiba Inu dus). Hij eet geen boeken meer op, hij zit niet meer in zijn bijtfase, hij slaapt veel en we kunnen hem zelfs vrij door het huis laten wandelen. Dat hij niet meer bijt is vooral fijn, want nu kunnen we flink met hem knuffelen. Het is erg leuk om te merken dat hij zo'n knuffelkont is. Ook zijn we blij dat hij niet eenkennig is. Hij vindt het fantastisch om naar zijn opa en oma te gaan en hij vindt het prima als mensen hem aaien. De socialisatie heeft zijn vruchten afgeworpen.

 

De belangrijkste reden dat we naar de puppycursus gaan is om met de socialisatie (andere mensen, andere honden) bezig te blijven. We hebben er een hard hoofd in dat hij de cursus gaat halen. Tegen het einde van zijn cursus zal ik bevallen en ik weet niet hoeveel tijd er dan nog is om te trainen. Ach, we zien allemaal wel. We zijn in ieder geval dol op hem en vinden het leuk en goed om zo met hem bezig te zijn.